Er is iets vreemds aan voorlezen: het lijkt op niets doen.
Je zit stil, je slaat bladzijden om, je zegt woorden die iemand anders heeft opgeschreven. En toch gebeurt er ondertussen van alles. Een kind hoort zinnen die het zelf nog niet kan maken. Het leert dat een verhaal een begin en een einde heeft, en dat er tussen die twee iets misgaat en weer goedkomt.
Maar het belangrijkste is misschien wel dit: je zit dicht tegen elkaar. Er is niets anders te doen. Geen scherm dat oplicht, geen melding. Alleen jullie twee en een boek dat traag genoeg is om vragen te stellen.
Daarom kies ik boeken die je meer dan één keer wil voorlezen. Want dat is wat er echt gebeurt - een goed prentenboek lees je niet één keer, je leest het dertig keer.